"Ik dacht dat je boos op me was"

aardigemensensire

Elke keer weer ben ik verbaasd als we tijdens de huis-aan-huisgesprekken bewoners spreken die veel te klagen hebben over de andere bewoners, maar zelf niet op het idee zijn gekomen om zelf in actie te komen om hier verandering in aan te brengen. Het meest verbaasd was ik toen we tijdens de uitvoering van een van onze diensten de Quickscan, in Haarlem een bewoner spraken die bang was dat de bovenburen last hadden van haar hond. De hond blafte veel en luidruchtig. De hond was dan ook in haar beleving de reden dat ze geen contact meer met elkaar hadden, terwijl ze eerder elkaar groetten en indien nodig, konden rekenen op elkaars hulp. De bewoner in kwestie vroeg aan mij of ik aan de bovenbuur wilden vragen of de bovenburen last hadden van de hond. Op mijn wedervraag of ze zelf weleens deze vraag had gesteld, antwoordde deze bewoner koel "Nee", het was niet eens in haar opgekomen.

Op zo'n moment ben ik dan toch weer verrast, eigenlijk met stomheid geslagen. Als je je afvraagt of je buren last van je hebben, dan is het toch het meest efficiënt in mijn beleving om zelf op je buren af te stappen en te vragen of je vermoeden klopt. Blijkbaar werkt dit anders. Deze bewoner gaf aan dat ze bang was om op haar buren af te stappen, omdat ze haar niet meer groetten. Ze vond het vreselijk dat ze elkaar niet meer gedag zeiden in de portiek, maar tegelijkertijd nam ze zelf ook niet het initiatief om als eerste te groeten, uit angst om geen teruggroet te ontvangen. Nadat ik het gesprek had afgerond, ben ik uit nieuwsgierigheid naar de bovenburen gegaan om met eigen oren en ogen te zien welk verhaal de bovenburen hadden. Ik werd uitermate vriendelijk ontvangen en werd zelfs voor de koffie uitgenodigd. Al snel kwam het gesprek op de onderbuurvrouw. Deze bewoners woonden al vele jaren met veel plezier in de flat, maar vonden wel dat het sociale gedrag onder de mensen met zienderogen achteruitging. Zo hadden ze altijd goed contact met de onderbuurvrouw, maar is dit contact verwaterd, omdat de buurvrouw van de een op de andere dag geen gedag meer zei. Deze bewoners vertelden dat ze nog vijf keer hebben gegroet, maar omdat de onderbuurvrouw steeds niet teruggroette, zijn ook zij ermee gestopt. Dit verhaal heb ik eerder gehoord, bedacht ik me nog. Ik heb het niet gezegd, nog even wachten. Deze bewoners vonden het vreselijk dat ze geen contact meer hadden met de onderbuurvrouw, vooral omdat de hond veel lawaai maakte en ze hier niets meer van durfden te zeggen. "Waarom hebben jullie dit nog niet bespreekbaar gemaakt bij de onderbuurvrouw, als ik zo vrij mag zijn?", vroeg ik nog. Omdat de onderbuurvrouw niets meer zei en zij niet wisten waarom, durfden ze in deze situatie niet op haar af te stappen, uit angst dat de benedenbuurvrouw boos zou worden. Ik voel me op zo'n moment een sociaal makelaar pur sang. Twee gezinnen die om een – Joost mag het weten reden- geen contact meer hebben, er beiden last van hebben, en het toch beiden niet bespreekbaar durven te maken. Toen was het moment aangebroken om aan te geven dat ik een gesprek eerder met de onderbuurvrouw had gesproken en dat zij exact dezelfde situatie beschreef, alleen dan vanuit haar perspectief. De verbazing was alom aanwezig. "Dus ze is niet boos op ons?"

Alleen al deze opmerking maakte dat ik spontaan aanbood om terug te gaan naar de onderbuurvrouw en haar te vragen of ze even mee naar boven wilde komen. Voor de zekerheid met mij erbij, puur als veilig gevoel voor haar. Beiden stemden separaat van elkaar in met dit idee, ik ben de onderbuurvrouw gaan ophalen en ik heb haar meegenomen naar de bovenburen. Na enkele openingszinnen als "maar jij zei me geen gedag meer, ik dacht dat je boos op me was", of "nadat ik je vijf keer gedag had gezegd en jij niets terugzei ben ik er maar mee gestopt" was de eerste glimlach te zien en de eerste lach hoorbaar. De bevrijding en de opluchting was in de hele woonkamer voelbaar. "Vanaf nu zeggen we elkaar weer gedag. Ik zal niet meer direct denken dat je boos op me bent, maar het gewoon even aan je komen vragen." Dat lijkt mij een goed idee.

Praat met elkaar en maak onderwerpen bespreekbaar, hoe lastig je het soms ook vindt. Ik ben van mening dat je alles mag zeggen of vragen, als het maar op een respect- en begripvolle manier gebeurt. Kort daarna ben ik er vandoor gegaan, op weg naar m'n volgende gesprek.

Share
Deel deze informatie