Gewoon doen

Vanwege de geringe respons van buurtbewoners op folders, brieven, posters en oproepen in de lokale bladen, wordt WijkAdvies regelmatig door woningcorporaties of gemeenten gevraagd mee te denken over nieuwe wegen en methodieken om erachter te komen wat er speelt bij bewoners/huurders. "Op een brief reageert misschien één bewoner. Daarnaast zien we steeds dezelfde hardwerkende, vaak oudere blanke bewoners terug", aldus de corporaties. Op het moment dat ik dan vraag welke werkwijze zij het liefst hanteren om met (nieuwe) bewoners in contact te komen, geeft men aan toch vaak terug te vallen op de reeds bekende wegen, zoals de juist genoemde middelen: internet, email en dergelijke. Op het voorstel om huis-aan-huis aan te bellen en met elke bewoner circa 10 minuten in real life te spreken, volgt vaak een stilte. "Laten de bewoners ons binnen dan?"

"Is dat niet raar dat we aan de deur een praatje maken?" Nee, dat is helemaal niet raar. Sterker nog, het schept een beginnende band van vertrouwen dat bewoners er voor de corporatie wel degelijk toe doen en dat de corporatie bereid is te luisteren naar hun huurders. Deze gesprekken beginnen vaak met een vijf minuten durende klaagzang. Iedereen heeft het gedaan; de corporatie maakt niet goed genoeg schoon, de gemeente laat het groen verkwanselen, de reinigingsdienst laat de boel verpauperen, de buurman spuugt in de lift. Iedereen heeft het gedaan, behalve de bewoner zelf. Als je goed luistert hoor je achter elke klaagzang een wens voor verbetering. Dat vraagt een rustig luisterend oor dat kan doorvragen als de situatie hierom vraagt. Een oor dat zegt: "Ik (h)erken uw probleem, maar wat kunt u hier zélf aan doen?" Wederom een stilte, echter nu aan de bewonerszijde. 

"Kan ik hier zélf iets aan doen?" "Jawel bewoner, in het door uw geschetste probleem bent u verantwoordelijk voor een deel van de oplossing."

Dit vraagt een omslag in denken, doen en handelen. En dat moeten we durven. Het is zoveel makkelijker om achterover te leunen en te handelen vanuit de 'beste stuurlui staan aan wal'. Daar wordt de buurt echter niet beter van. De buurt wordt wel geleidelijk beter als meer bewoners bewust worden van hun gedrag en daarbij geholpen worden door andere bewoners. Niet wijzen met de vinger, maar vriendelijk vragen of je een medebewoner wil helpen met het schoonhouden van het portiek of de galerij. Samen de handen uit de mouwen steken. Het lijkt zo eng, maar dat is het niet. Gewoon doen. Aan alle werkenden bij een woningcorporatie wil ik vragen om een middag uit te trekken om met je collega's huis-aan-huisgesprekken te voeren in elkaars buurt. Ga eens luisteren naar wat bewoners te vertellen hebben over de buurt, het plein, over jullie als corporatie. Trek de stoute schoenen aan en bel aan. In je achterhoofd: Ik (h)erken uw probleem, maar wat kunt u er aan doen. Gewoon doen. De eerste drie gesprekken zijn best eng. "Zullen ze open doen? Gooien ze niet de deur voor mijn neus dicht? Wat nu als ze alleen maar klagen?"

Haal diep adem en relativeer. Je hoeft geen oplossing aan te dragen of direct in actie te komen. Het enige dat je hoeft te doen is te luisteren, goed te luisteren en begrip te tonen voor de situatie, zonder de belofte te doen dat je er direct iets aan gaat doen. Probeer het eens uit. Sta op en plan een middag met je collega's om de buurt in te gaan. Er gaat een nieuwe wereld voor je open, inspiratie, energie en praktische ideeën omdat het afkomstig is daar waar de expertise zit: vanuit bewoners uit de buurt. Dus, trek die durfschoenen aan en doe gewoon.

Vind je het een goed idee, maar ben je terughoudend over het voeren van de gesprekken? Schroom niet en neem contact met ons op. De coaches van WijkAdvies gaan graag met je mee.

Ik ben benieuwd naar je ervaringen!