Zaterdag 20 november a.s. informeert corporatie Woonwaard in het kader van de Wet overleg huurders de huurders over het beleid van het afgelopen jaar en de plannen voor de toekomst. Maar dat niet alleen: deze dag zet Woonwaard de huurders extra in het zonnetje. Daarnaast wil Woonwaard met huurders in gesprek over hoe de relatie tussen de huurders, de bewonerscommissies, de Huurders Belangen Vereniging en Woonwaard versterkt kan worden.

De gesprekken worden op verrassende en speelse wijze begeleid met o.a. het Wereld Café en het EigenWIJze buurtspel. Het wereldcafé verbindt mensen en ideeën met elkaar. In het wereldcafé wordt een grote groep mensen gesplitst in kleine groepjes die plaatsnemen rond een cafétafel. Aan de cafétafels gaan mensen met elkaar in gesprek over een onderwerp dat ze aan het hart gaat. Er zijn een aantal gespreksrondes waarbij de deelnemers steeds van tafel wisselen en zoveel mogelijk mengen met nieuwe mensen. Op deze manier voeren deelnemers in korte tijd een dialoog met verschillende mensen en vanuit diverse perspectieven. De cafésetting maakt de sfeer hierbij ongedwongen en creatief. Het wereldcafé brengt de wijsheid van de groep naar boven. Hoe breder het deelnemersveld, des te rijker de oogst.

EigenWijze Buurt-spel is een maatschappelijke uitdaging: vrijwilligers bouwen aan een sterk team van medestanders voor een betere samenleving. Als speler vergaar je inzicht in de ambities en talenten van je teamleden om te bouwen aan een goeddraaiend sociaal initiatief. Daarnaast nodigt het spel je uit tot discussie over de samenleving, op het niveau van je straat.

Na zaterdag 20 november zal ik een verslag van deze dag op CorporatieNL plaatsen!

Aan het welzijnswerk hangt de onverbiddelijke geur van overbodigheid. Het is in de ogen van velen een praatjesmakende en nietsveelzeggende sector. Om die reden bungelen welzijnswerkers onder aan de professionele statusladder en moeten zij elk begrotingsjaar voor hun baan vrezen. Op zoek naar een verklaring voert Jos van der Lans de lezer in Erop-af! langs de spijkerbroekenevolutie van de jaren zeventig naar de actuele wereld van grote instellingen, die zich steeds verder hebben afgezonderd van de leefwereld van burgers. Maar het tij keert. Op steeds meer plekken onttrekken professionals zich aan de bureaucratie en gaan erop-af. Dit nieuwe type sociaal werkers gelooft niet langer in het oplossende vermogen van instituties, maar in de eerste plaats in de kracht van mensen zelf. Zij verstaan de kunst van het verbinden. Zij brengen sociale netwerken tot leven, zij koppelen mensen aan elkaar, zij verbinden dromen met mogelijkheden, mensen met kansen. Zij tekenen, aan de vooravond van een ingrijpende bezuinigingsronde, voor een nieuwe start van het sociaal werk.

Op een zeer prettig geschreven toon krijg je een verhelderende blik voorgeschoteld op de veranderingen door de jaren binnen het welzijnswerk.

Wat is dat eigenlijk, een ideale bewonerscommissie? Is dat een bewonerscommissie die de belangen behartigd van de hele buurt? Is dat een bewonerscommissie die bestaat uit een vertegenwoordiging van de buurtsamenstelling, wat dat ook mogen betekenen? Is dat een bewonerscommissie die jaarlijks meerdere activiteiten organiseert voor de buurt?

Lees verder >

Elke keer weer ben ik verbaasd als we tijdens de huis-aan-huisgesprekken bewoners spreken die veel te klagen hebben over de andere bewoners, maar zelf niet op het idee zijn gekomen om zelf in actie te komen om hier verandering in aan te brengen. Het meest verbaasd was ik toen we tijdens de uitvoering van een van onze diensten de Quickscan, in Haarlem een bewoner spraken die bang was dat de bovenburen last hadden van haar hond. De hond blafte veel en luidruchtig. De hond was dan ook in haar beleving de reden dat ze geen contact meer met elkaar hadden, terwijl ze eerder elkaar groetten en indien nodig, konden rekenen op elkaars hulp. De bewoner in kwestie vroeg aan mij of ik aan de bovenbuur wilden vragen of de bovenburen last hadden van de hond. Op mijn wedervraag of ze zelf weleens deze vraag had gesteld, antwoordde deze bewoner koel "Nee", het was niet eens in haar opgekomen.

Lees verder >

Vanwege de geringe respons van buurtbewoners op folders, brieven, posters en oproepen in de lokale bladen, wordt WijkAdvies regelmatig door woningcorporaties of gemeenten gevraagd mee te denken over nieuwe wegen en methodieken om erachter te komen wat er speelt bij bewoners/huurders. "Op een brief reageert misschien één bewoner. Daarnaast zien we steeds dezelfde hardwerkende, vaak oudere blanke bewoners terug", aldus de corporaties. Op het moment dat ik dan vraag welke werkwijze zij het liefst hanteren om met (nieuwe) bewoners in contact te komen, geeft men aan toch vaak terug te vallen op de reeds bekende wegen, zoals de juist genoemde middelen: internet, email en dergelijke. Op het voorstel om huis-aan-huis aan te bellen en met elke bewoner circa 10 minuten in real life te spreken, volgt vaak een stilte. "Laten de bewoners ons binnen dan?"

Lees verder >